«Μια σπίθα», αυτό είναι που χρειάζεται για να αναφλεγεί η Κριμαία και να οδηγήσει Ρωσία και Δύση στα αναχώματα, δυναμιτίζοντας κάθε πρόοδο στην κατεύθυνση της εξομάλυνσης των σχέσεων και αφήνοντας τη Συρία, τη Λιβύη και τη Βόρειο Αφρική να φλέγονται. Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Τόσο ο Βλάντιμιρ Πούτιν όσο και ο Μπαράκ Ομπάμα και η Άνγκελα Μέρκελ έχουν μεριμνήσει ώστε να αποφευχθούν επεισόδια που θα οδηγούσαν ντε φάκτο σε εμπλοκή.
Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες ανακοίνωσαν ότι σταμάτησαν σχέδιο ουκρανών κομάντο, που δρούσαν μαζί με δυτικούς συνεργάτες, να ανατινάξουν το αρχηγείο το ρωσικών δυνάμεων στην Κριμαία.
Αν ο Βλάντιμιρ Πούτιν προετοιμάζονταν για εισβολή στην Κριμαία τότε θα χρησιμοποιούσε την προβοκάτσια προς όφελός του, αφήνοντας το σχέδιο να εξελιχθεί θα αποκτούσε και την ηθική βάση για σκληρά αντίποινα.
Αντ αυτού προτίμησε τη δημόσια καταγγελία, χτίζοντας επικοινωνιακή άμυνα για ενδεχόμενη νέα προβοκάτσια και προλαμβάνοντας στρατιωτική κλιμάκωση, ακόμα και από τις δικές του δυνάμεις.
Από την άλλη πλευρά η Γερμανία προωθεί «υποκατάστατο» στην αμερικανική αντιπυραυλική ασπίδα, THAAD, που ήταν προγραμματισμένη να αναπτυχθεί μαζί με νατοϊκή δύναμη 20,000 στρατιωτών στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ, οι οποίες ζητούν ενίσχυση της συμμαχικής παρουσίας, υπό το φόβο της ρωσικής επιθετικότητας.
Η γερμανική κίνηση, που αναμένεται να είναι λειτουργική τον Οκτώβριο, εκτιμάται ότι θα ανασχέσει την προοπτική υπερ=ανάπτυξης νατοϊκών δυνάμεων στην περιοχή, ενώ θα παράσχει, υπό την ομπρέλα στης συμμαχίας, τις απαραίτητες εγγυήσεις στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης.
Αυτό που αποδεικνύουν όμως τελευταία γεγονότα, είναι ότι επιχειρείται να δημιουργηθεί σκηνικό έντασης στην Κριμαία, το οποίο ωστόσο δεν φαίνεται να τροφοδοτείται ούτε από τη Ρωσία αλλά ούτε και τις ΗΠΑ και την ΕΕ, τουλάχιστον σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο.
Οι εντεινόμενες επαφές Κέρι-Λαβρόφ, η
Περιστατικά όπως αυτό στην Κριμαία καθώς και οι επιθέσεις hackers δεν θεωρούνται ιδιαίτερα ισχυρά ώστε να ανακόψουν τη δυναμική που δημιουργείται από τις ενέργειες σε πολιτικό επίπεδο.
Σε αυτό το πλαίσιο η μόνη περιοχή που θα μπορούσε να υπάρξει ανεξέλεγκτη κλιμάκωση της έντασης και ενδεχόμενη ουσιαστική πολιτική εμπλοκή είναι η Νότια Σινική Θάλασσα, όπου η Ρωσία συνεπικουρεί την Κίνα στη σύγκρουση με τις Φιλιππίνες, την Ιαπωνία και τις ΗΠΑ.
Με δεδομένο ότι στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας οι ενέργειες είναι ελεγχόμενες από την κεντρική πολιτική σκηνή θεωρείται ιδιαίτερα δύσκολο να ξεφύγουν από τον έλεγχο και να οδηγήσουν σε στρατιωτική αντιπαράθεση.
Στην πραγματικότητα εκεί εδραιώνεται νέο status quo το οποίο οριοθετείται από τη διάθεση των ΗΠΑ να στηρίξουν τους συμμάχους και να αποκτήσουν διαρκή στρατιωτική παρουσία στην περιοχή και από το κόστος που είναι διατεθειμένο να πληρώσει το Πεκίνο για την οικονομική του ανάκαμψη στα πλαίσια του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου.
