Ανησυχία για την ικανότητα των ΗΠΑ να ναταποκριθούν σε επαναλαμβανόμενες επιθέσεις κορεσμού γεννούν τα στοιχεία που καταδεικνύουν περιορισμένα αποθέματα σε κρίσιμα υλικά αναχαίτισης, μεταξύ των οποίων και πυραύλους.
Η εξάντληση κρίσιμων αποθεμάτων αναχαιτιστικών πυραύλων στις ΗΠΑ και το Ισραήλ κατά τον περσινό 12ήμερο πόλεμο με το Ιράν αναδεικνύεται ως καθοριστικός παράγοντας στον αμερικανικό στρατιωτικό σχεδιασμό. Σύμφωνα με το Financial Times, αξιωματούχοι και αναλυτές εκτιμούν ότι οι περιορισμένες ποσότητες συστημάτων όπως το THAAD θα επηρεάσουν την κλίμακα και τη διάρκεια τυχόν επιχειρήσεων κατά της Τεχεράνης, με δεδομένη την τακτική «κορεσμού» των Ιρανών.Κατά τον πόλεμο αυτό, οι ΗΠΑ εκτόξευσαν πάνω από 150 THAAD βλήματα για την προστασία του Ισραήλ, καταναλώνοντας περίπου το 25% του συνολικού αποθέματος από την έναρξη λειτουργίας του συστήματος το 2010.
Παράλληλα, το Ναυτικό χρησιμοποίησε δεκάδες SM-3 και SM-6, ενώ συνολικά εκατοντάδες πύραυλοι εξαντλήθηκαν σε μέτωπα όπως η Ερυθρά Θάλασσα. Η παραγωγή παραμένει περιορισμένη: μόλις 12 SM-3 προβλέπονται για το τρέχον δημοσιονομικό έτος, με χρόνους αναπλήρωσης 3-8 ετών.
Η ιρανική στρατηγική βασίζεται σε επιθέσεις κορεσμού φθηνών βαλλιστικών, cruise και drones, υπερφορτώνοντας τα πολυεπίπεδα αμυντικά πλέγματα. Παρά ποσοστά αναχαίτισης κοντά στο 99%, περίπου 35 πύραυλοι διείσδυαν την ισραηλινή άμυνα, αναγκάζοντας διπλές εκτοξεύσεις και «αποτελεσματικότητα» που τώρα αξιολογείται σε τεχνικές αποτιμήσεις.
Οι επιπτώσεις υπερβαίνουν τη Μέση Ανατολή: τα αποθέματα χρειάζονται και για Ουκρανία, Ρωσία ή Κίνα. Αναλυτές όπως η Στέισι Πέτιτζον του CNAS προειδοποιούν ότι μια μεγάλη ιρανική αντεπίθεση θα μπορούσε να εξαντλήσει ετήσια παραγωγή σε 1-2 ημέρες, πιέζοντας το Ισραήλ σε μεγαλύτερη αυτοπροστασία και τις ΗΠΑ σε προτεραιοποίηση.
Συμπερασματικά, το «βάθος γεμιστήρα» καθορίζει πλέον τις επιχειρησιακές επιλογές της Ουάσιγκτον, απαιτώντας επείγουσα ενίσχυση βιομηχανικής βάσης και πολυεθνική συνεργασία.
