Την πρώιμη υιοθέτηση τάσεων και στρατηγικών που θα απευθύνονται σε μελλοντικά προβλήματα που προκαλούν οι αποπαγκοσμιοποιητικές τάσεις και οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί προέκρινε ο πρέσβης της Ελλάδας στον ΟΟΣΑ και ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Pantheon Sorbonne, Γιώργος Πρεβελάκης, υποστηρίζοντας ότι πρέπει να υπάρξει ουσιαστική προσέγγιση ΕΕ-Αφρικής και για την επίλυση του πληθυσμιακού προβλήματος.
Μεταξύ άλλων, ο κος Πρεβελάκης, σε διαδικτυακή συζήτηση την οποία οργάνωσε το Ινστιτούτο Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής σε συνεργασία με το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Πολιτικών Ιδρυμάτων ENOP EU με θέμα, “Πώς αλλάζει την Ευρώπη και τον κόσμο ο κορονοϊός – η γεωπολιτική διάσταση”, εκτίμησε ότι η πανδημία “δεν θα προκαλέσει μια νέα γεωπολιτική κατάσταση, αλλά θα λειτουργήσει σαν καταλύτης και θα επιταχύνει αλλαγές.
“Υπάρχει μια συζήτηση”, είπε, “σύμφωνα με την οποία θα απο-παγκοσμιοποιηθούμε. Αυτό δεν είναι κάτι που μπορούμε να δεχθούμε εύκολα πρόσθεσε, γιατί θα θα σήμαινε ότι οι αναπτυσσόμενες χώρες θα πλήττονταν. Υπάρχει και η άποψη της επιστροφής στην εθνική κλίμακα, συνέχισε, η οποία όμως δεν μπορεί να χειριστεί προβλήματα όπως το περιβαλλοντικό, ή το πρόβλημα της ανάπτυξης, και επίσης υπάρχει ένα πολύπλοκο σύστημα, το οποίο κανείς δεν μπορεί μόνος του να διαχειριστεί. Ίσως, είπε ο κ. Πρεβελάκης, να κινηθούμε προς κάποιου είδους οργάνωση μικρότερη από την παγκοσμιοποίηση, την οποία ονόμασε “μεγαπεριφέρειες”. Τέτοιες θα μπορούσαν να είναι οι ΗΠΑ, η Κίνα, η Ρωσία και η Ε.Ε..
Συνεχίζοντας, συνέδεσε ένα τέτοιο σχήμα με την αντιμετώπιση του προβλήματος της μετανάστευσης, και υποστήριξε πως θα πρέπει η Ευρώπη, η οποία έχει γερασμένο πληθυσμό, να σχηματίσει μια μεγάλη περιφέρεια, η οποία πρέπει να συνδέεται με την Αφρική όπου υπάρχει, όπως είπε, πληθυσμιακή έκρηξη. Αναφερόμενος στην πολιτική της Τουρκίας, εκτίμησε πως
“αυτό που βλέπουμε σήμερα στην Ανατολική Μεσόγειο, είναι ότι η Τουρκία προσπαθεί να κατοχυρώσει την ισχύ της υπό το πρόσχημα των ενεργειακών πόρων. Περισσότερο θέλει να κατοχυρώσει της θέση της σε μια περιοχή που συνδέει την Ευρώπη με την Αφρική”.
Η προσέγγιση αυτή, αναδεικνύει μια ακόμη -λιγότερο φωτισμένη- οπτική γωνία, σύμφωνα με την οποία οι πιέσεις που ασκεί η Άγκυρα στις χώρες της Αφρικής και ιδιαίτερα της Βορείου, σχετίζονται με την προσπάθεια του Ταγίπ Ερντογάν να “περικυκλώσει” την Ευρώπη, καθιστώντας την Τουρκία μείζονα εταίρο και σύμμαχο. Έτσι, πολλαπλασιάζεται η γεωπολιτική ισχύς της Τουρκίας και βελτιώνεται η διαπραγματευτική θέση της χώρας του.
