Σε ναρκοπέδιο για τους εν δυνάμει επενδυτές και τις τράπεζες εξελίσσεται η υπόθεση της Creta Farms, καθώς η κλιμάκωση και διαιώνιση της δικαστικής αντιπαράθεσης των δύο βασικών μετόχων, αφών Δομαζάκη, απειλεί είτε να οδηγήσει σε μόνιμη εμπλοκή τη διαδικασία εξεύρεσης στρατηγικού επενδυτή, είτε στην έξωθεν επιλογή μοντέλου Folli Follie.
Λίγο μετά την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης των μη δεσμευτικών προσφορών από επτά funds και επιχειρηματικά σχήματα, νέα μήνυση και αγωγή του Μ. Δομαζάκη και της εταιρίας κατά του μεγαλομετόχου Κώστα Δομαζάκη διευρύνει το δικαστικό μέτωπο μεταξύ των δύο, αντισταθμίζοντας νομοτεχνικά τις απαιτήσεις ενώ δημιουργεί εκκρεμότητες που έχουν αντίκτυπο στη νομική εικόνα, οικονομική κατάσταση και στη φήμη της εταιρίας δρώντας αποτρεπτικά για την είσοδο νέων παιχτών, οι οποίοι σε ένα τέτοιο κλίμα θα ήταν αναγκασμένοι να αποτιμήσουν τα στοιχεία αυτά στην τελικά τους προσφορά κατεβάζοντας το τίμημα σε επίπεδα που δύσκολα θα γίνονταν αποδεκτά ακόμα και από τις τράπεζες.
ενδεχόμενη διάσπαση της εταιρίας σε good και bad ή/και διαχωρισμός της παραγωγικής και εμπορικής δραστηριότητας από το κουφάρι χρεών ή ενδεχομένως και μια συναινετική λύση μεταξύ τραπεζών και νέων μετόχων, που θα απομάκρυνε τους παλαιούς, αποτελούν λύσεις που θα μπορούσαν να επιβληθούν, ωστόσο, ο χρόνος και η μη αναστρεψιμότητα αποτελούν καταλύτες για την επιβίωση της ταλανιζόμενης εταιρίας.
Έτσι, η νέα μήνυση και αγωγή που υπέβαλε ο Μάνος Δομαζάκης και η Creta Faarms κατά του μεγαλομετόχου Κώστα Δομαζάκη. για τέλεση κακουργηματικής διάστασης απάτη, απιστία, παραπλάνηση του επενδυτικού κοινού και παραβιάσεις διατάξεων του Νόμου περί Ανωνύμων Εταιριών, απαντά μεν σε παλαιότερη του Κώστα Δομαζάκη που αξιώνει αντίστοιχα ποσά, ισοσκελίζοντας αξιώσεις, για λόγους επιχειρηματικής εικόνας, πλην όμως βαραίνει έτι περαιτέρω το κλίμα και το δικαστικό προφίλ, απαξιώνοντας τις προοπτικές της εταιρίας και δημιουργώντας εύλογα ερωτηματικά για τη βιωσιμότητα οποιουδήποτε νέου μοντέλου διοίκησης, από τη στιγμή που δεν μεταβάλλεται ριζικά το μετοχικό σχήμα.
Όπερ σημαίνει ότι για να καταστεί λειτουργικό οποιοδήποτε νέο σχήμα θα έπρεπε να κινηθούν διαδικασίες που θα περιορίσουν τον έλεγχο, την επιρροή και τη δυνατότητα βλάβης στην εταιρία από τους σημερινούς ιδιοκτήτες. Μια λύση για να συμβεί κάτι τέτοιο θα ήταν η μετοχοποίηση από τις τράπεζες μέρους ή και ολόκληρου του κοινοπρακτικού δανείου, των 130 εκατ. για την καταγγελία του οποίου έχουν συντρέχουν και έχουν εξωδίκως κατοχυρωθεί οι λόγοι.
Συνεπώς, η κλιμάκωση της αντιπαράθεσης από την πλευρά των αδελφών Δομαζάκη και οι ελλιπής ασυνάρτητοι και ad hoc χειρισμοί των τραπεζώ, δημιουργούν ένα πρόβλημα στο οποίο η μόνη βιώσιμη λύση που αναδύεται στον άμεσο ορίζοντα και πριν την ολοκληρωτική κατάρρευση της εταιρίας είναι η μεγαλ΄τυερη εμπλοκή των τραπεζών.
