Μπορεί Νετανιάχου και Πεντάγωνο να έχουν επεξεργαστεί σενάριο πολέμου φθοράς διάρκειας έξι και πλέον εβδομάδων, η επιχειρησιακή πραγματικότητα των αμερικανικών δυνάμεων όμως φαίνεται σπρώχνει τον Ντόναλντ Τραμπ σε διαπραγματεύσεις για εκεχειρία και λειτουργικό συμβιβασμό με την Τεχεράνη ενδεχομένως και νωρίτερα.
Με το USS Gerald R. Ford εκτός μάχης και να έχει επιστρέψει στη Σούδα για επισκευές, με επαναλαμβανόμενα τεχνικά περιστατικά και με το προσωπικό σε κατάσταση κόπωσης, τα ρίσκα αυξάνονται ταχύτερα από τα προσδοκώμενα οφέλη, ιδιαίτερα ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ.
Η κρίση στο αεροπλανοφόρο USS Gerald R. Ford δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό. Αντιθέτως, αναδεικνύει συστημικούς περιορισμούς σε επίπεδο σχεδιασμού, αντοχής πλατφορμών και διαχείρισης προσωπικού. Η απόφαση για επέκταση της ανάπτυξης του Ford σε επίπεδα που υπερβαίνουν τα ιστορικά όρια του Πολέμου του Βιετνάμ αποτυπώνει την πίεση που δέχεται το αμερικανικό ναυτικό να διατηρήσει επιχειρησιακή ένταση χωρίς επαρκή κύκλους ανάπαυσης και συντήρησης.
Η στρατηγική εικόνα που διαμορφώνεται οδηγεί σε ένα κρίσιμο συμπέρασμα: η διατήρηση της παρούσας στάσης έναντι του Ιράν αυξάνει τα ρίσκα ταχύτερα από ό,τι παράγει στρατηγικά οφέλη. Σε αυτό το πλαίσιο, η πιθανότητα αναπροσαρμογής της πολιτικής Τραμπ, με κατεύθυνση έναν λειτουργικό συμβιβασμό με την Τεχεράνη και παράλληλη πίεση προς το Ισραήλ για αποκλιμάκωση, ενισχύεται σημαντικά.
Υπ αυτό το πρίσμα εξηγούνται οι αντιδράσεις Νετανιάχου στις παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις Ουάσιγκτον – Τεχεράνης και η προσπάθειά του να διευρύνει το μέτωπο άμεσα και αναπόδραστα.
Όταν η ισχύς φτάνει στα όριά της
Ο Τραμπ αφού έφαγε πόρτα από τους συμμάχους και εταίρους στην εκβιαστική απαίτησή του για αποστολή πλοίων για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ, αναδιπλώθηκε και δήλωσε ότι οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις μπορούν και μόνες τους. Η επιχειρησιακή πραγματικότητα όμως τον διαψεύδει, για ακόμη μια φορά.
Η επιχείρηση Epic Fury σχεδιάστηκε ως επιθετική προβολή ισχύος με στόχο την αποδόμηση των δυνατοτήτων του IRGC. Η κλίμακα των επιχειρήσεων είναι ενδεικτική, με περισσότερες από 5.500 αποστολές, βύθιση ιρανικών ναυτικών μέσων και ταυτόχρονη παρουσία δύο carrier strike groups.
Η ανάγκη άμεσης αντικατάστασης του Ford από το USS George H.W. Bush και η ανάπτυξη του USS Tripoli με 2.500 πεζοναύτες δεν αποτυπώνει ενίσχυση ισχύος. Αποτυπώνει διαχείριση κενού. Το σύστημα αναγκάζεται να ανακυκλώνει μέσα για να καλύψει φθορές που προκύπτουν ταχύτερα από τον επιχειρησιακό σχεδιασμό.
Η επέκταση των deployments πέρα από ιστορικά όρια και η καθυστέρηση αποσύρσεων επιβεβαιώνουν ότι η επιχειρησιακή διαθεσιμότητα του στόλου βρίσκεται υπό πίεση.
Η φωτιά στο υπερσύχρονο USS Gerald R. Ford
Η πυρκαγιά στο USS Gerald R. Ford λειτουργεί ως καταλύτης για την ανάδειξη βαθύτερων προβλημάτων. Η διάρκεια και η δυσκολία περιορισμού της φωτιάς συνδέονται με ζητήματα διαμερισματοποίησης και συστημάτων εξαερισμού, τα οποία σε συνθήκες μάχης αποκτούν κρίσιμη σημασία.
Η σημασία του περιστατικού υπερβαίνει το τεχνικό επίπεδο. Σε περιβάλλον υψηλής έντασης, ακόμη και περιορισμένες βλάβες μπορούν να μειώσουν δραστικά την επιχειρησιακή ικανότητα. Το γεγονός ότι το συμβάν οδήγησε σε πλήρη αποχώρηση του πλοίου από την αποστολή και επιστροφή στη Σούδα για επισκευές επιβεβαιώνει το εύρος της επίδρασης.
Παράλληλα, η πίεση στο προσωπικό είναι εμφανής. Παρατεταμένες αποστολές, υψηλός ρυθμός επιχειρήσεων και μειωμένα περιθώρια ανάπαυσης δημιουργούν συνθήκες που επηρεάζουν την απόδοση και αυξάνουν τον κίνδυνο λαθών.
Στρατηγικό δίλημμα για τον Τραμπ
Η διοίκηση Τραμπ βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα διττό πρόβλημα: επιχειρησιακή φθορά στο πεδίο και πολιτικό κόστος στο εσωτερικό. Η διατήρηση υψηλής έντασης επιχειρήσεων απαιτεί συνεχή ενίσχυση δυνάμεων, η οποία με τη σειρά της αυξάνει την έκθεση σε απώλειες και απρόβλεπτα γεγονότα.
Η παρατεταμένη ανάπτυξη δυνάμεων χωρίς σαφή στρατηγικό endpoint δημιουργεί ένα πλαίσιο όπου το ρίσκο κλιμακώνεται. Σε περίπτωση σοβαρού περιστατικού ή απωλειών, το πολιτικό κόστος μπορεί να αυξηθεί απότομα, ιδιαίτερα εν μέσω εσωτερικών πιέσεων και εκλογικών ισορροπιών.
Σε αυτό το περιβάλλον, η επιλογή ενός ελεγχόμενου συμβιβασμού με το Ιράν αποκτά στρατηγική λογική. Ένας τέτοιος συμβιβασμός θα μπορούσε να μειώσει την επιχειρησιακή ένταση, να επιτρέψει αναδιάταξη δυνάμεων και να περιορίσει τους κινδύνους.
Πίεση προς το Ισραήλ
Η πιθανή μετατόπιση της αμερικανικής στάσης προϋποθέτει και αναπροσαρμογή στη σχέση με το Ισραήλ. Η συνέχιση επιθετικών επιχειρήσεων από πλευράς Τελ Αβίβ ενδέχεται να παρασύρει τις ΗΠΑ σε περαιτέρω κλιμάκωση, την οποία το αμερικανικό σύστημα δείχνει να δυσκολεύεται να υποστηρίξει μακροπρόθεσμα.
Η Ουάσιγκτον έχει συμφέρον να επιβάλει ένα πλαίσιο ελέγχου της έντασης. Αυτό μεταφράζεται σε έμμεση ή άμεση πίεση προς την ισραηλινή ηγεσία για περιορισμό των επιχειρήσεων και ευθυγράμμιση με μια στρατηγική αποκλιμάκωσης.
Εκτίμηση κινδύνου: Επιχειρησιακή και πολιτική φθορά
Η συνέχιση της τρέχουσας στρατηγικής ενέχει αυξανόμενους κινδύνους σε τρία επίπεδα:
Σε επιχειρησιακό επίπεδο, η φθορά πλατφορμών και προσωπικού μειώνει τη διαθεσιμότητα και αυξάνει την πιθανότητα αστοχιών.
Σε πολιτικό επίπεδο, η παρατεταμένη εμπλοκή χωρίς σαφή αποτελέσματα ενισχύει την εσωτερική κριτική και περιορίζει τα περιθώρια κινήσεων της διοίκησης.
Σε στρατηγικό επίπεδο, η υπερέκταση δημιουργεί ευκαιρίες για αντιπάλους να εκμεταλλευτούν τα κενά, είτε στον Περσικό Κόλπο είτε σε άλλα θέατρα.
