Το βασικό ερώτημα της εβδομάδας δεν ήταν αν θα βρέξει, αν θα πέσουν τα επιτόκια ή αν ο χειμώνας τελείωσε πρόωρα. Το πραγματικό ερώτημα ήταν ένα: έχει πέσει ο Trump θύμα του Mercator;
Όχι, δεν μιλάμε για τη Mercosur (εκείνη τη συμφωνία που διαπραγματεύονται εδώ και αιώνες), αλλά για τον Gerardus Mercator, τον Φλαμανδό χαρτογράφο του 16ου αιώνα που μας χάρισε τον διάσημο χάρτη όπου η Γροιλανδία φαίνεται περίπου όσο η Αφρική. Στην πραγματικότητα δεν είναι, αλλά αυτό δεν σταμάτησε ποτέ κανέναν – πόσο μάλλον έναν Αμερικανό πρόεδρο με αδυναμία στα μεγάλα πράγματα.
Το ερώτημα, όπως επισημαίνει το Politico, είναι απλό: θέλει ο Trump τη Γροιλανδία για τα (υποτίθεται) σπάνια ορυκτά της, το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο ή απλώς γιατί στον χάρτη δείχνει τεράστια; Αν ισχύει το δεύτερο, κάποιος να του δείξει μία υδρόγειο να τελειώνουμε. Τα «σπάνια» ορυκτά, παρεμπιπτόντως, δεν είναι και τόσο σπάνια – απλώς δεν ακούγεται το ίδιο ωραίο να τα λες σκέτα «ορυκτά».
Πρακτικά, ο Trump συνήθως παίρνει αυτό που θέλει. Δεν αποκλείεται λοιπόν να δούμε τη Γροιλανδία να καταλήγει αμερικανική, μάλιστα ο συντάκτης του Politico δηλώνει ότι έχει ήδη κατοχυρώσει, για καλό και για κακό, το όνομα της μελλοντικής ομάδας μπέιζμπολ: Nuuk Nukes.
Τι μπορεί να κάνει η Ευρώπη; Οι επιλογές είναι περιορισμένες. Να τον υποχρεώσει να φάει το εθνικό πιάτο της Γροιλανδίας, το suaasat, μια σούπα που μπορεί να περιλαμβάνει φώκια, φάλαινα, τάρανδο ή θαλασσοπούλια; Να του προσφέρει κάτι «πιο ευρωπαϊκό» σε ανταλλαγή; Το Λουξεμβούργο έχει λεφτά, η Μάλτα ήλιο, η Ιρλανδία έχει γήπεδο γκολφ του Trump – κάτι θα βρεθεί. Εκτός κι αν οι Ευρωπαίοι έχουν ήδη αποφασίσει ότι, αν είναι να δώσουν χώρα, τουλάχιστον να μη δώσουν και ακίνητο πρώτης προβολής.
Ή μήπως ένα βραβείο; Μπορεί η ΕΕ να «πείσει» τους Νορβηγούς να του δώσουν το Νόμπελ Ειρήνης (ή έστω το “Noble Peace Prize”, όπως το είχε γράψει μόνος του, με την αυτοπεποίθηση ανθρώπου που δεν αφήνει την ορθογραφία να μπει εμπόδιο στην ιστορία);
Κι ενώ όλα αυτά φαίνονται μάλλον καταδικασμένα, σωτηρία μπορεί να έρθει από εκεί που δεν το περιμένει κανείς: το άλμα με σκι.
Η Γροιλανδία, άλλωστε, έχει μια οργανική σχέση με το χιόνι -και σε αρκετά μέρη δεν έχει καν δρόμους που να ενώνουν τις πόλεις της, οπότε το «να ξέρεις να κινείσαι στο χιόνι» δεν είναι χόμπι, είναι ανάγκη. Μόνο που ο κόσμος των χειμερινών σπορ αναστατώθηκε από ένα σκάνδαλο που αφορά σκιέρ του άλματος: στην προσπάθειά τους να κερδίσουν εκείνο το ελάχιστο πλεονέκτημα που χωρίζει το μετάλλιο από το «άντε γεια», κάποιοι κατέφυγαν σε μια πρακτική τόσο παράδοξη, που μοιάζει βγαλμένη από ιατρικό φόρουμ του 2007.
Η λογική, λέει, είναι η εξής: αν κάνεις μια συγκεκριμένη «παρέμβαση» (μαντέψτε πού) με υαλουρονικό οξύ (ναι, το υαλουρονικό που το βρίσκεις σε κρέμες και serum “anti-age”), τότε μπορείς να φορέσεις ελαφρώς μεγαλύτερη στολή. Και αν η στολή είναι λίγο μεγαλύτερη, έχεις περισσότερη επιφάνεια υφάσματος που «πιάνει» τον αέρα. Κι αν πιάνει περισσότερο αέρα, ίσως πετάξεις λίγο παραπάνω. Η επιστήμη, με λίγα λόγια, στην υπηρεσία της… αεροδυναμικής.
Θα περίμενε κανείς ότι ένα τέτοιο πράγμα θα έκανε τον Trump να χάσει κάθε όρεξη να βάλει χέρι στη Γροιλανδία. Μετά σκέφτεσαι ότι η ιστορία έχει τρία στοιχεία που ίσως τον κάνουν να νιώσει «σαν στο σπίτι του»: πρώτον, έχει κάτι από απάτη. Δεύτερον, έχει αμφίβολη ιατρική πρακτική. Και τρίτον, υπάρχει εκείνο το αμερικανικό άρωμα «οι κανόνες υπάρχουν για να τους ξεχειλώνουμε».
Οπότε το σχέδιο «σώζουμε τη Γροιλανδία με τους σκιέρ του άλματος» είναι πιθανό να αποτύχει για τον πιο παράλογο λόγο: μπορεί αντί να αποθαρρύνει, να εμπνεύσει. Να καταλήξουμε δηλαδή να βλέπουμε την ιστορία όχι σαν προειδοποίηση, αλλά σαν υπόδειξη πολιτικής δημόσιας υγείας. Και τότε, αντί να μιλάμε για σκι, θα μιλάμε για κάτι άλλο: για το πόσο γρήγορα ένα αστείο γίνεται πραγματικότητα όταν έχεις αρκετά φερέφωνα.
Μέχρι τότε, ας κρατήσουμε ένα συμπέρασμα: η Γροιλανδία μπορεί τελικά να σωθεί όχι από διπλωμάτες, αλλά από το ίδιο το μεγαλείο της ανθρώπινης υπερβολής. Και αν δεν σωθεί, τουλάχιστον θα ξέρουμε ότι χάθηκε με… στιλ.
