Οι πρώτες κινήσεις της Ουάσινγκτον μετά τη σύλληψη του Nicolas Maduro δείχνουν ότι οι ΗΠΑ δεν αντιμετωπίζουν τη Βενεζουέλα ως απλώς ένα μέτωπο «σταθεροποίησης», αλλά ως υπόθεση με συγκεκριμένους όρους και άμεσες απαιτήσεις. Ο Donald Trump έχει ήδη αρχίσει να ξεδιπλώνει το πλαίσιο των αμερικανικών προϋποθέσεων, βάζοντας στο επίκεντρο την παράδοση του πετρελαϊκού τομέα της χώρας, την αποζημίωση αμερικανικών εταιριών και τον επαναπατρισμό εκδιωχθέντων αντιδρώντων. Παράλληλα, διαμηνύει ότι η συνεργασία δεν είναι επιλογή χωρίς κόστος, απειλώντας τη Delcy Rodríguez πως την περιμένει τύχη αντίστοιχη του Maduro αν αρνηθεί να ευθυγραμμιστεί.
Σε αυτό το κλίμα, η Rodríguez επιχειρεί να κρατήσει ανοιχτούς διαύλους. Έχει δηλώσει ανοιχτή στη συνεργασία και επιδιώκει επαφές, ωστόσο η ατζέντα παραμένει ασαφής – τόσο ως προς το περιεχόμενο όσο και ως προς τα περιθώρια κινήσεων που της επιτρέπουν οι εσωτερικές ισορροπίες. Η αβεβαιότητα αυτή δεν μειώνει την πίεση, αντιθέτως την εντείνει: όσο δεν διατυπώνεται καθαρά το «τι δίνει» και το «τι παίρνει» το Καράκας, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος η διαδικασία να μετατραπεί σε τεστ συμμόρφωσης με τους όρους της Ουάσινγκτον.
Κεντρικό ρόλο στον σχεδιασμό έχει και ο Marco Rubio, ο οποίος έχει προαναγγείλει συνεργασία με τη νέα ηγεσία της Βενεζουέλας της Delcy Rodríguez και του υπουργού Άμυνας Vladimir Padrino López. Η επιλογή αναδεικνύει ότι η αμερικανική στρατηγική δεν στοχεύει μόνο σε πολιτικές δηλώσεις αλλά και στον έλεγχο των πραγματικών μοχλών ισχύος – με τον στρατό να αποτελεί βασικό κρίκο για τη σταθερότητα και, ταυτόχρονα, για την επιβολή των νέων όρων στο εσωτερικό.
Στο διπλωματικό επίπεδο, η Ουάσινγκτον θέλει να παρουσιάσει σήμερα στον ΟΗΕ ένα ολοκληρωμένο σχέδιο σταθεροποίησης, με περιορισμένη πολιτική παρέμβαση από τις ΗΠΑ αλλά συνεργασία για οικονομική σταθεροποίηση και κοινωνική ανάταξη. Η στόχευση είναι σαφής: να εμφανιστεί ως «οργανωμένη μετάβαση» και όχι ως ωμή επιβολή. Όμως το πλαίσιο των αμερικανικών απαιτήσεων -και ο τρόπος που διατυπώνονται δημόσια- δείχνει ότι η οικονομία, και ειδικά η ενέργεια, είναι το βασικό πεδίο όπου οι ΗΠΑ θέλουν να κατοχυρώσουν πρωτοβουλία κινήσεων.
Την ίδια στιγμή, η πίεση των ΗΠΑ αποκτά και διεθνή διάσταση. Κίνα και Ρωσία προκάλεσαν τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας και εξέδωσαν ανακοινώσεις καταδικάζοντας την «απαγωγή» του Maduro. Και οι δύο έχουν συμφέροντα στη Βενεζουέλα, κυρίως στον πετρελαϊκό τομέα, και θα επιδιώξουν να διασφαλίσουν τις ανάγκες τους, γνωρίζοντας όμως ότι πλέον βρίσκονται σε μειονεκτική θέση σε τοπικό επίπεδο. Σε αυτό το νέο περιβάλλον, η Ουάσινγκτον επιχειρεί να μετατρέψει την πολιτική εξέλιξη σε μοχλό αναδιάταξης ισχύος, θέτοντας όρους που δεν αφορούν μόνο τη διακυβέρνηση, αλλά το ποιος θα έχει τον πρώτο λόγο στα κρίσιμα περιουσιακά στοιχεία της χώρας.
