Κυκλοφορούσε έντονα τις τελευταίες ημέρες το -ξαναζεσταμένο- ζήτημα της συγχώνευσης συστημικών τραπεζών. Αυτό δεν θα γίνει, γιατί όπως έλεγε χθες στέλεχος της S&P δεν βγάζει νόημα, δεν θα βελτιώσει τίποτα και θα οδηγήσει πιθανότατα σε υποβάθμισή τους… Αν εσείς έχετε άλλη άποψη… δικαίωμά σας.
Έλληνας μεγαλοτραπεζίτης μου έλεγε ότι για να βγάλει νόημα ένα deal στις τράπεζες πρέπει να ελαστικοποιηθεί -έτι περαιτέρω- το νομικό πλαίσιο για τις απολύσεις… Διαφορετικά είναι δώρον, άδωρον… Πιο χαμηλόβαθμος τραπεζίτης -από άλλη τράπεζα- επισήμανε, από την άλλη πλευρά, ότι πλέον δεν υπάρχει η αντίσταση των μανατζαραίων… Η εξουσία έχει περάσει στα συστήματα και στις επιτροπές, οι σχέσεις στελεχών-επιχειρηματιών σε μεσαίο επίπεδο έχουν περιοριστεί, ενώ οι δομές παλαιού τύπου εντός των τραπεζών έχουν ατονίσει μετά τις εθελουσίες και την αποχώρηση των 60άρηδων… Και αυτός όμως διαπίστωσε ότι δεν υπάρχουν τα εχέγγυα για την επιτυχία ενός εσωστρεφούς deal…
Κάτι τέτοιο άλλωστε θα αντίκειτο και στην πολιτική της Τράπεζας της Ελλάδος η οποία επιχειρεί να ενισχύσει τον ανταγωνισμό, δημιουργώντας πέμπτο πυλώνα. Αντιθέτως, ο κεντρικός τραπεζίτης είναι υπέρ των διασυνοριακών deals, ευνοώντας την είσοδο της UniCredit στην Alpha και τις κινήσεις των ελληνικών τραπεζών στο εξωτερικό… Τώρα, αν ερχόταν η BNP να αγοράσει μετοχές μεγαλοεπενδυτή που θέλει να βγει από συστημική τράπεζα ή να αποκτήσει μειοψηφική συμμετοχή σε μια από τις μικρές… δεν θα έλεγε όχι…
Στο μεταξύ, επ αφορμής και της προοπτικής εξαγοράς της ΕΧΑΕ -που αν και αμφίβολη είναι πολιτικά υποστηριζόμενη- από το Euronext, πολλές χρηματιστηριακές αναζητούν λύσεις είτε στη συγκέντρωση μέσω συγχώνευση, είτε σε πώληση και ενσωμάτωση σε τράπεζες… Ευνοείται η CrediaBank που χτίζεται εκ βάθρων…
Σε καλό δρόμο οι τράπεζες
Οι ελληνικές τράπεζες έχουν buffers για να αντιμετωπίσουν τις πιέσεις στα έσοδα, η διαφοροποίηση εσόδων με την είσοδο στις ασφαλιστικές δημιουργεί προοπτικές βιώσιμης κερδοφορίας και συντηρεί το θετικό momentum, καθώς επιβεβαιώνει τις προβλέψεις των διοικήσεων για σταθερή αύξηση της ανταμοιβής των μετόχων και μείωσης του DTC…
Οι τελευταίες ομολογιακές εκδόσεις είναι ενδεικτικές της εμπιστοσύνης της παγκόσμιας επενδυτικής κοινότητας. Το ρεκόρ τιμολόγησης του πράσινου ομολόγου της Alpha Bank λέει πολλά. Η πολιτική Ψάλτη -που άργησε να ξεδιπλωθεί- αποδίδει καρπούς και μάλιστα επιταχυνόμενα. Η συνεργασία με την UniCredit επίσης. Καλά πήγαν και τα ομόλογα της Πειραιώς και της Eurobank….
Κίνηση αναμένεται προσεχώς από την Εθνική, σε συμφωνία με την Πειριαώς, στο μέτωπο της Εθνικής Ασφσαλιστικής. Οι εξελίξεις εκεί θα οδηγήσουν σε αναδιάταξη ολόκληρο τον ασφαλιστικό κλάδο. Όπως έγραψε το Crisis Monitor η Εθνική θα συνεργαστεί με NN και Allianz, θα πουλήσει το 9,9% της Εθνικής Ασφαλιστικής και διαπραγματεύεται και την επανάκτηση χαρτοφυλακίων με ασφαλιστήρια δανείων… Η Πειραιώς θα επιταχύνει το integration της Εθνικής Ασφαλιστικής, η οποία ήδη κάνει κινήσεις συγκέντρωσης στην αγορά.
Στο μεταξύ η Eurobank εξαγόρασε -λίγο ακριβά- την Eurolife, κίνηση που προσφέρει όμως πολλαπλά οφέλη: Ο βασικός μέτοχος λαμβάνει χρήμα και απόδοση στα επενδεδυμένα κεφάλαια και έτσι στέλνει μήνυμα ότι η ελληνική τραπεζική αγορά προσφέρει αποδόσεις, ενισχύοντας το case του success story. Επίσης, η Eurobank επιτυγχάνει γρήγορο integration, καθώς η βάση υπάρχει καθώς λειτουργούσαν πάντα μαζί, έτσι μεγιστοποιούνται οι αποδόσεις. Θα υπάρξουν βέβαια διοικητικές ανακατατάξεις, καθώς ο Αλέξανδρος Σαρρηγεωργίου αναμένεται να αποχωρήσει.
Η CrediaBank (πρώην Attica Bank), βρίσκεται σε περιόδο εσωτερικής αναδιάρθρωσης, ενώ παράλληλα προετοιμάζεται και για την HSBC Malta, η οποία αν και θα λειτουργεί αυτόνομα θα χρειαστεί ένα επίπεδο διασύνδεσης, ιδιαίτερα για την εκμετάλλευση των δυνατοτήτων στο Wealth Management και τη ναυτιλία.
Η Optima, βλέπει ψηλότερα και αν και οι φήμες για είσοδο ξένου παίχτη δεν επιβεβαιώνονται, είναι προφανές ότι ο βασικός μέτοχος έχει αναπτύξει κινητικότητα που δεν αποκλείεται να οδηγήσει σε εξελίξεις…
The art of intelligence – Reintroduction
Η πληροφόρηση δεν είναι γνώση — είναι σύνδεση. Είναι η τέχνη να συνθέτεις ένα παζλ χιλίων κομματιών όταν έχεις μπροστά σου μόνο διακόσια πενήντα, ενώ άλλα πέντε χιλιάδες βρίσκονται διάσπαρτα, χωρίς κανείς να σου έχει δείξει ποια είναι η τελική εικόνα. Κυρίως, πρέπει να μπορείς να αφαρείς τον… θόρυβο και να αποφεύγεις την παραπλάνηση.Αυτό ακριβώς εκφράζει το The Underdog: την πειθαρχία της ανάλυσης χωρίς βεβαιότητες. Την ικανότητα να χτίζεις καθαρότητα μέσα από αποσπάσματα, αντιφάσεις και θόρυβο. Κάθε πληροφορία, κάθε δήλωση, κάθε αριθμός εξετάζεται — δεν θεωρείται δεδομένος. Γιατί στην πραγματικότητα, η αλήθεια σπάνια συστήνεται από μόνη της, πρέπει να την κερδίσεις.
Στις αγορές, στην πολιτική και στη στρατηγική, το προβάδισμα ανήκει σε εκείνους που διακρίνουν τα μοτίβα πριν πάρουν μορφή. Το The Underdog λειτουργεί από αυτή τη θέση — στις σκιές του συστήματος, ώστε να αφουγκράζεται τον παλμό του. Συνδέει το κεφάλαιο με την ισχύ, τις αποφάσεις με τα κίνητρα, και τον κίνδυνο με το αποτέλεσμα.
Δεν πρόκειται για ανάλυση εντυπώσεων, αλλά για δουλειά μέσα στον θόρυβο — με μέθοδο, σκεπτικισμό και ανεξαρτησία. Στόχος δεν είναι να είσαι πρώτος, αλλά να είσαι ακριβής.
Η Τέχνη της Πληροφόρησης είναι υπομονή και ακρίβεια στην αναζήτηση της καθαρότητας. Γιατί η κατανόηση δεν είναι να έχεις την εικόνα — αλλά να ξέρεις ποια κομμάτια αξίζει να ψάξεις και ποια να αποφύγεις.
Τα στραβοπατήματα της Mastercard
Κάποτε σύμβολο της απρόσκοπτης παγκόσμιας πληρωμής, η Mastercard πέρασε τον τελευταίο χρόνο αντιμετωπίζοντας μια σειρά από νομικές, λειτουργικές και φήμης δοκιμασίες. Η εταιρία ξεκίνησε το 2025 με έναν συμβιβασμό ύψους €24 εκατ. για διακρίσεις λόγω φυλής και φύλου στις αμοιβές, που αφορούσαν χιλιάδες εργαζόμενους στις ΗΠΑ — πλήγμα για τη δημόσια εικόνα της όσον αφορά τη διαφορετικότητα και την ισότητα. Την ίδια στιγμή, μοιράστηκε με τη Visa μια αντιμονοπωλιακή αποζημίωση €5,1 δισ. μετά από χρόνια δικαστικών μαχών για υπερβολικές προμήθειες εμπόρων, ενώ οι ευρωπαϊκές ρυθμιστικές αρχές εξετάζουν νέες έρευνες για τη δομή τιμολόγησής της.
Σε εσωτερικό επίπεδο, οι μαζικές απολύσεις στα τέλη του 2024 σηματοδότησαν μια περίοδο αναδιάρθρωσης, την οποία η διοίκηση δικαιολόγησε ως μέτρο προσαρμογής στις μεταβαλλόμενες συνθήκες της fintech και της μακροοικονομίας. Στο μέτωπο της κυβερνοασφάλειας, η Mastercard επέκτεινε το πρόγραμμα “First-Party Trust” για την αντιμετώπιση της αυξανόμενης απάτης μέσω ψευδών επιστροφών χρημάτων — ένα φαινόμενο που εκτιμάται ότι θα κοστίσει €13,8 δισ. παγκοσμίως το 2025. Παράλληλα, στην ετήσια έκθεσή της προειδοποίησε για τον αυξανόμενο κίνδυνο απάτης μέσω τεχνητής νοημοσύνης και την ευπάθεια των μικρών επιχειρήσεων λόγω χαμηλής ψηφιακής ανθεκτικότητας.
Παρά τα ισχυρά οικονομικά αποτελέσματα, η αξιοπιστία του brand έχει διαβρωθεί από την καθυστέρηση στις διασυνοριακές πληρωμές, την εντεινόμενη ρυθμιστική πίεση και τις προκλήσεις εταιρικής διακυβέρνησης. Για μια εταιρία που χτίστηκε πάνω στην εμπιστοσύνη, οι παραπατήσεις αυτές δείχνουν πως ακόμη και οι πιο εδραιωμένοι κολοσσοί μπορούν δεν μπορούν να καλύψουν τα πάντα κάτω από το χαλί…
Μια εισηγμένη τεχνολογική χτυπάει καμπανάκια
Σύμφωνα με ανάλυση μεγάλου οίκου αξιολόγησης, που έτρεξε μοντέλα για όλες σχεδόν τις εισηγμένες στο Χ.Α, μια εισηγμένη εταιρία πληροφρικής χτύπησε όλα τα καμπανάκια… Οι άνθρωποί του μάλιστα συνέστησαν στους risk managers των τραπεζών να εξετάσουν τις εταιρίες που έχουν χορηγήσει δάνεια, γιατί αν βρεθούν με δάνεια της συγκεκριμένης στα χαρτοφυλάκια τους, θα φανεί ότι κάτι δεν πάει καλά με την αξιολόγηση τους…
Εμείς θα λέγαμε και στις αρχές να κάνουν λίγο καλύτερα τη δουλειά τους. Η Κεφαλαιαγορά πρέπει να προσέχει όχι μόνο την εισηγμένη αλλά και τον ορκωτό ελεγκτή. Δεν θέλουμε άλλη Folli Follie, ούτε νέα MLS…
Τι βλέπουν Φαναράς και Βενιζέλος
Η εκδήλωση του Κύκλου Ιδεών ανέδειξε το βάθος μιας θεσμικής κρίσης που πλέον δεν μπορεί να αποδοθεί σε συγκυρίες. Η κρίση εμπιστοσύνης έχει παγιωθεί, διαβρώνοντας τη δημοκρατική λειτουργία και οδηγώντας σε απαξίωση θεσμών – από το Κοινοβούλιο μέχρι τη Δικαιοσύνη. Το αίσθημα αδιεξόδου, που αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις, τροφοδοτεί μια ευρύτερη κρίση πολιτικής συμμετοχής και αντιπροσώπευσης.
Ο Ευάγγελος Βενιζέλος μίλησε για μια «κρίση δημοκρατίας» που υπερβαίνει τα ελληνικά σύνορα και χαρακτηρίζει ολόκληρο τον δυτικό κόσμο, επισημαίνοντας ότι τα πολιτικά συστήματα έχουν πάψει να εφάπτονται με τις κοινωνίες τους, στερώντας τη δυνατότητα συναινέσεων. Εξέφρασε, παράλληλα, ανησυχία για τα ελληνοτουρκικά, σημειώνοντας την απουσία προϋποθέσεων για έναν έντιμο διάλογο.
Ο Στράτος Φαναράς παρουσίασε δεδομένα που καταδεικνύουν την ένταση της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Το 62% των πολιτών ζητά πολιτική αλλαγή, ενώ οι θετικές αξιολογήσεις για την αντιπολίτευση έχουν σχεδόν καταρρεύσει. Η εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη παραμένει χαμηλή, πολύ κάτω από τα ευρωπαϊκά επίπεδα, επιβεβαιώνοντας το κλίμα θεσμικής κόπωσης.
Να σημειωθεί ότι ο Βαγγέλης Βενιζέλος έχει… προλογήσει τη Δημοσκόπηση με παρέμβασή του την προηγούμενη εβδομάδα, όπου μίλησε για κρίση θεσμικότητας, οιονεί δυσκυβερνησία και κίνδυνο κοινωνικής απονομιμοποίησης της κυβέρνησης…
👉 Επίσημανση: Πολλές φορές οι δημοσκοπήσεις δεν λειτουργούν ως ουδέτερα εργαλεία καταγραφής της κοινής γνώμης, αλλά ως μέσα επιβεβαίωσης ειλημμένων θεωρήσεων. Αντί να αποτυπώνουν τη δυναμική, τη διαμορφώνουν — λειτουργώντας ως μοχλός πίεσης, κατεύθυνσης ή ακόμα και νομιμοποίησης των ήδη διαμορφωμένων αφηγήσεων.
Η κοινωνία όμως είναι συχνά ο underdog… Η πραγματική κοινή γνώμη δεν αποτυπώνεται πάντα σε γραφήματα και ποσοστά, αλλά συχνά διαμορφώνεται στις σκιές της κοινωνικής αμφιβολίας — εκεί όπου το βλέμμα του πολίτη αποστρέφεται από τις μετρήσεις και στρέφεται στην πραγματικότητα.
Bromo: Η ευρωπαϊκή αντεπίθεση στο Διάστημα
Το «Bromo» ακούγεται σαν απορρυπαντικό για σκληροτράχηλους άντρες, αλλά στην πραγματικότητα είναι η νέα ευρωπαϊκή απόπειρα να ξαναμπεί δυναμικά στο διαστημικό παιχνίδι — μια υπερσυμμαχία αξίας περίπου 7 δισ. ευρώ ετησίως, που ενώνει τις διαστημικές δραστηριότητες των Airbus, Thales και Leonardo.
Γιατί τώρα; Επειδή η SpaceX του Elon Musk έχει καταπιεί τους πάντες — εκτόξευσε το 84% της παγκόσμιας μάζας δορυφόρων, ενώ η Ευρώπη μετά βίας έφτασε το 5%. Μόνο το Starlink κατέχει πλέον τα δύο τρίτα όλων των ενεργών δορυφόρων. Ε, κάπου πόνεσε αυτό.
Έτσι, οι ευρωπαϊκοί αεροδιαστημικοί κολοσσοί αποφάσισαν να ενώσουν δυνάμεις, να αυξήσουν την κλίμακα, να μειώσουν το κόστος και να σταματήσουν τη διαρροή ταλέντου. Πρόκειται όμως και για ζήτημα κυριαρχίας: μετά την εξάρτηση από το Starlink για τη διατήρηση των επικοινωνιών της Ουκρανίας, οι Βρυξέλλες αποφάσισαν ότι χρειάζονται δική τους παρουσία σε τροχιά.
Φυσικά, αυτό θα μπορούσε να συνδυάσει τη γαλλική ευφυΐα με τη ιταλική μηχανική… ή να προσφέρει το χειρότερο και των δύο. Οι αντιμονοπωλιακές αρχές της ΕΕ θα έχουν τον τελευταίο λόγο. Ωστόσο, το προηγούμενο παράδειγμα —ο κατασκευαστής πυραύλων MBDA, που προήλθε από αντίστοιχη συγχώνευση— δείχνει ότι τέτοια «τέρατα» μπορούν να πετάξουν.
Η ουσία: Το Bromo είναι το ευρωπαϊκό στοίχημα ότι μπορεί ακόμα να φτάσει στο Διάστημα — χωρίς να χρειάζεται εισιτήριο από τον Elon Musk.
Η Ευρώπη πληρώνει ακριβά την κλιματική αλλαγή
Γέφυρες καταρρέουν, καλλιέργειες πνίγονται και τα δημόσια ταμεία αιμορραγούν. Από το 1980 έως το 2023, οι φυσικές καταστροφές κόστισαν στην Ευρώπη 738 δισ. ευρώ, σύμφωνα με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Περιβάλλοντος. Μόνο τα τελευταία τρία χρόνια αντιστοιχούν σε 162 δισ. ευρώ – περισσότερα από το Ταμείο Ανάκαμψης της Ε.Ε. για την πανδημία και σχεδόν τα διπλά από την περιουσία του Ίλον Μασκ.
Η αριθμητική είναι αμείλικτη. Καθώς ο πλανήτης θερμαίνεται, πλημμύρες, ξηρασίες και καύσωνες γίνονται πιο συχνοί και πιο καταστροφικοί. Οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να το «προϋπολογίσουν» αυτό – ράβουν τρύπες σ’ ένα καράβι που βουλιάζει. Κάθε καταστροφή σημαίνει νέα δάνεια, νέα ελλείμματα και δημόσια οικονομικά που ακροβατούν.
Ασφάλιση; Καλύπτει το πολύ τα μισά. Τα υπόλοιπα; Δανεικά. Και με τα επιτόκια στα ύψη, το χρέος διογκώνεται. Ο ευρωπαϊκός Νότος πληρώνει πρώτος, αλλά ο Βορράς δεν θα μείνει για πολύ ασφαλής. Οι οικονομολόγοι το λένε «κλιματικό χρέος» – ένας φαύλος κύκλος καταστροφών, χρέους και νέων καταστροφών.
Η λύση; Μείωση εκπομπών πιο γρήγορα απ’ όσο αυξάνονται, επενδύσεις στην πράσινη ανθεκτικότητα και ρεαλισμός για το πραγματικό κόστος του κλίματος. Γιατί αν η Ευρώπη δεν επιταχύνει, δεν θα ζεσταθεί απλώς – θα κάψει το ίδιο της το μέλλον.
