Ένα ακόμη περιστατικό φέρνει στην επιφάνεια τη βαθιά σεξιστική κουλτούρα στην ΕΛ.ΑΣ., τις χρόνιες πρακτικές συγκάλυψης και το δομικό της πρόβλημα: έναν οργανισμό σάπιο εκ των έσω, που αδυνατεί να σταθεί στο ύψος του ρόλου του και να προστατεύσει την κοινωνική συνοχή.
Το εν εξελίξει έγκλημα –αυτή τη φορά εις βάρος γυναίκας αστυνομικού– δεν αντιμετωπίστηκε ούτε μετά από επανειλημμένες καταγγελίες, όπως ακριβώς συνέβη και στην υπόθεση που κατέληξε στη δολοφονία της Κυριακής Γρίβα έξω από αστυνομικό τμήμα. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, μόνο που το σύστημα που θα έπρεπε να τη σταματήσει είναι το ίδιο που τη συντηρεί.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η αστυνομικός Έλενα Μπομπού καταγγέλλει εν ενεργεία συνάδελφό της για συστηματική κακοποίηση, revenge porn και εκφοβισμό. Η ίδια δημοσιοποίησε βίντεο που απεικονίζει τον ξυλοδαρμό της σε νυχτερινό κέντρο, καταγγέλλοντας ότι έχει υποστεί χρόνια βία και απειλές κατά της ζωής της.
Οι ίδιες πηγές αναφέρουν πως ο δράστης έχει ταυτοποιηθεί και στο παρελθόν είχε επιχειρήσει να διαρρεύσει υλικό revenge porn για να την εκθέσει, ενώ φέρεται να βρίσκεται πίσω και από τη δημοσιοποίηση προσωπικών της φωτογραφιών σε ελληνικά μέσα ενημέρωσης, ως πράξη εκδίκησης επειδή τον χώρισε. Οι φωτογραφίες αυτές, που απεικονίζουν την αστυνομικό σε ταξίδια της στο Ντουμπάι και τη Μύκονο, χρησιμοποιήθηκαν για τον διασυρμό της, σε μια προσπάθεια να παρουσιαστεί η κακοποίηση ως «προσωπική ιστορία» και όχι ως ό,τι πραγματικά είναι: έγκλημα.
Παρά τα στοιχεία που έχουν κατατεθεί στην Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων, οι απειλές και οι πιέσεις σε βάρος της συνεχίζονται, χωρίς καμία ουσιαστική παρέμβαση. Για άλλη μια φορά, η αστυνομία αποδεικνύεται γρήγορη και αμείλικτη μόνο όταν οι κατηγορούμενοι δεν είναι «δικοί της». Όταν όμως το θύμα βρίσκεται μέσα στο ίδιο της το σώμα, το τείχος σιωπής υψώνεται ξανά.
Αναρωτιέται κανείς αν το Εσωτερικών Υποθέσεων αγνοεί πως αστυνομικοί συμμετέχουν σε διαδικτυακές ομάδες όπου διακινείται κρυπτογραφημένο υλικό revenge porn με στόχο τη δυσφήμηση και τον διασυρμό των θυμάτων. Αν επρόκειτο για απλούς πολίτες, το κύκλωμα πιθανά να είχε διαλυθεί εν μια νυκτί. Εδώ όμως, τα μέλη του φορούν στολή – κι αυτό αρκεί για να μείνουν στο απυρόβλητο.
Η υπόθεση αυτή δεν είναι μεμονωμένη. Είναι καθρέφτης ενός συστήματος που ανέχεται, συγκαλύπτει και τελικά προστατεύει τους κακοποιητές. Μια αστυνομία που καλύπτει τους δικούς της, που μετατρέπει τα θύματα σε στόχους και τις γυναίκες σε αναλώσιμες, δεν μπορεί να μιλά για «προστασία του πολίτη».
Η Έλενα Μπομπού έχει κάθε δικαίωμα να ζει χωρίς φόβο, χωρίς να λογοδοτεί για το πού ταξίδεψε ή με ποιον είχε σχέση. Κι η κοινωνία έχει κάθε λόγο να εξοργίζεται και κάθε δικαίωμα να απαιτεί λογοδοσία από έναν μηχανισμό που έχει πάψει προ πολλού να εμπνέει εμπιστοσύνη.
