Ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας Αλπαρσλάν Μπαϊρακτάρ δεν έκρυψε λόγια: «Καμία περιοχή της Τουρκίας δεν θα μείνει ανεξερεύνητη για φυσικούς πόρους». Πίσω από αυτή τη δήλωση, όμως, δεν κρύβεται απλώς μια τεχνική ενεργειακή στρατηγική — αλλά ένα ξεκάθαρο πολιτικό και γεωπολιτικό σχέδιο επέκτασης και εδραίωσης ισχύος.Ο Μπαϊρακτάρ ανακοίνωσε την ανακάλυψη νέων αποθεμάτων 57 εκατ. βαρελιών πετρελαίου, αξίας περίπου 4 δισ. δολαρίων. Όμως, αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι οι περιοχές όπου γίνεται η αναζήτηση: Ντιγιάρμπακιρ και Γκαμπάρ — περιοχές με έντονη κουρδική παρουσία, όπου μέχρι πρόσφατα κυριαρχούσε η δράση του PKK.
Σε αυτές τις περιοχές, η τουρκική κυβέρνηση επιχειρεί να εκμεταλλευτεί την πρόσκαιρη «ηρεμία» για να παγιώσει την παρουσία της με αναπτυξιακά έργα και γεωτρήσεις — με τη συνεργασία μάλιστα αμερικανικών εταιρειών. Η σχέση Ερντογάν–Ουάσινγκτον αποκτά πλέον και ενεργειακή διάσταση.
Στρατηγική επέκταση εκτός συνόρων
Η Άγκυρα δεν περιορίζεται εντός τουρκικού εδάφους. Ο Μπαϊρακτάρ επιβεβαίωσε την αγορά δύο νέων γεωτρυπάνων από την κρατική TPAO, με το ένα να προορίζεται για έρευνες στα ανοιχτά της Λιβύης — μια ξεκάθαρη συνέχεια των τουρκικών κινήσεων στρατηγικής διείσδυσης στην Ανατολική Μεσόγειο, μέσω συμφωνιών με την κυβέρνηση της Βεγγάζης.
Πρόκειται για ακόμη ένα επεισόδιο στο σίριαλ της τουρκικής προσπάθειας να επιβάλει παρουσία σε ζώνες που βρίσκονται στο επίκεντρο ανταγωνισμών, παρακάμπτοντας διεθνές δίκαιο και περιφερειακές ισορροπίες.
Ενίσχυση της παραγωγής στη Μαύρη Θάλασσα και σχέδια πυρηνικής ισχύος
Στη Μαύρη Θάλασσα, η παραγωγή φυσικού αερίου αυξήθηκε από 6 σε 9,5 εκατ. κυβικά μέτρα την ημέρα, ενώ στόχος είναι τα 20 εκατομμύρια. Από το 2028 προβλέπεται δεύτερη πλωτή μονάδα. Και όλα αυτά ενισχύουν την εικόνα της Τουρκίας ως αυτόνομου — και επικίνδυνα φιλόδοξου — ενεργειακού κόμβου.
Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η κατασκευή του πυρηνικού σταθμού στο Ακούγιου, με ρωσική τεχνογνωσία. Ο πρώτος αντιδραστήρας βρίσκεται στο 95% ολοκλήρωσης και αναμένεται να τεθεί σε λειτουργία το 2026. Πρόκειται για κίνηση που όχι μόνο εξυπηρετεί εσωτερικές ενεργειακές ανάγκες, αλλά εγείρει και ζητήματα ασφαλείας για την ευρύτερη περιοχή.
Ρεύμα και αέριο προς Συρία: Όχι απλώς εμπόριο, αλλά επιρροή
Η αύξηση των εξαγωγών ηλεκτρικού ρεύματος και φυσικού αερίου προς τη Συρία αποτυπώνει με σαφήνεια την πρόθεση της Άγκυρας να μετατρέψει την ενεργειακή της ισχύ σε πολιτικό εργαλείο.
Με το βλέμμα στη μελλοντική ανοικοδόμηση της Συρίας, η Τουρκία σπεύδει να τοποθετηθεί ως πάροχος και ρυθμιστής.
Η ρητορική του «κανένα σημείο δεν θα μείνει ανεξερεύνητο» συνοδεύεται από σαφή προσπάθεια ελέγχου των κρίσιμων ζωνών του ενεργειακού χάρτη. Η Τουρκία δεν αναπτύσσει απλώς πόρους — παγιώνει παρουσία, διευρύνει επιρροή και μετατρέπει την ενέργεια σε πολυεργαλείο γεωστρατηγικής επιβολής.
Σε μια περίοδο διεθνούς ρευστότητας, η Άγκυρα οικοδομεί το δικό της ενεργειακό αφήγημα — όχι μόνο ως παραγωγός και εξαγωγέας, αλλά ως παίκτης που δεν διστάζει να εργαλειοποιήσει φυσικούς πόρους και αγωγούς για πολιτικά και περιφερειακά ανταλλάγματα.
