Ευρύτερα πολιτικά και γεωπολιτικά χαρακτηριστικά αποπνέει η απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη να προτείνει τον Κώστα Τασούλα για πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Η επιλογή του Κώστα Τασούλα για την προεδρία της Δημοκρατίας αποτελεί την κορυφαία πολιτική κίνηση των τελευταίων μηνών, με το πρόσωπο και τις αναφορές να υπερβαίνουν το στενό μικροπολιτικό πλαίσιο, δείχνοντας προνοητικότητα αλλά και αυξημένη ανησυχία για τις δρομολογούμενες εξελίξεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Από τη μια πλευρά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχειρεί να ενισχύσει τη συσπείρωση του δεξιού χώρου, ο οποίος υποφέρει άλλοτε από ηχηρές και άλλοτε από υποδόριες διασπάσεις. Με δεδομένη την ισχυρή δυναμική της ακροδεξιάς στην Ευρώπη, η επιθετική στήριξη που παρέχει η ομάδα Τραμπ -σχεδόν αδιάκριτα- σε αντισυστημικά εθνικιστικά κόμματα με γνώμονα την αποσάθρωση του πολιτικού μετώπου της ΕΕ, αποτελεί μείζονα πηγή ανησυχίας. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι εσχάτως κυκλοφόρησαν στις ΗΠΑ φήμες και δημοσιεύματα για ενδεχόμενη στήριξη του Ηλία Κασιδιάρη, στα πρότυπα του Τόμι Ρόμπινσον στη Μεγάλη Βρετανία.
Στην Ελλάδα η διάλυση της Χρυσής Αυγής μπορεί να αποδυνάμωσε το υπερεθνικιστικό μέτωπο, αλλά τόσο η υπόθεση των Σπαρτιατών όσο και της Νίκης απέδειξαν ότι το συγκεκριμένο κοινό κινείται υπόγεια. Το εκλογικό σώμα έχει κατατμηθεί και αρκετοί παράγοντες διαθέτουν πλέον στοιχεία για τη στοχοποίηση ομάδων που κινούνται κάτω από το ραντάρ -και του σκανδάλου Cambrige Analytica και της Palantir-., που καθιστούν το πολιτικό τοπίο απρόβλεπτα ρευστό και την απειλή ανόδου της ακροδεξιάς ρεαλιστική και αστάθμητη.
Μπορεί η επιλογή του Κώστα Τασούλα -με δεδομένη τη στήριξη στο “woke” νομοσχέδιο για τα ομόφυλα ζευγάρια- να μη συμβάλλει στην ενσωμάτωση της ακροδεξιάς, αλλά μπορεί να σταματήσει την αποσυσπείρωση και τη ριζοσπαστικοποίηση του σκληρού πυρήνα της Νέας Δημοκρατίας. Στην πραγματικότητα, με βάση το υφιστάμενο πλαίσιο της διαγραφής του Αντώνη Σαμαρά για τα ελληνοτουρκικά, των τριβών με τον Κώστα Καραμανλή και της ισχυροποίησης της Φωνής της Λογικής της Αφροδίτης Λατινοπούλου, ο ακροδεξιός χώρος δεν θα είχε λόγο να συμπτυχθεί, προς τον ισχυρό δεδηλωμένα κεντροδεξιό πόλο, ενώ η εκλογή Τραμπ, οι παρεμβάσεις Μασκ και το υπόβαθρο Μπάνον παρέχουν εχέγγυα για την αυτόνομη συστηματοποίησή του.
Έτσι, ο Κυριάκος Μητσοτάκης προετοιμάζεται ακόμη και για σενάρια αυστριακού τύπου, η ενδεχομένως και γερμανικού. Στόχος του Έλληνα πρωθυπουργού είναι να κλείσει τις διόδους ανόδου της ακροδεξιάς μετακινούμενος στην καθαρή Δεξιά, αλλάζοντας δηλαδή το μότο της κυριαρχίας στο πολιτικό κέντρο που τον ανέδειξε στην εξουσία και του χάρισε δύο θητείες.
Με την Κεντροαριστερά και την Αριστερά να παραμένουν κατακερματισμένες και με μεγάλο βαθμό δυσαρέσκειας για τους ηγέτες και τους χειρισμούς των ηγετικών ομάδων, το επιτελείο του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν εντοπίζει ικανές διαρροές στελεχών και εκλογικής βάσης προς τα αριστερά και το κέντρο. Ακόμα και με την προοπτική ενσωμάτωσης της πολιτικής φθοράς στο εκλογικό αποτέλεσμα, η πρωτοκαθεδρία της Νέας Δημοκρατίας δεν φαίνεται πιθανό να αμφισβητηθεί.
Έτσι, το επιτελείο του Μαξίμου στοχεύει ότι μόνο στον προσδιορισμό του δεύτερου, αλλά και στη δημιουργία πλαισίου που θα μπορούσε να καταστήσει εφικτή τη συγκυβέρνηση και με τον τρίτο. Πρόκειται δηλαδή για ένα μακιαβελικού τύπου στρατηγικό σχεδιασμό, ο οποίος δεν έχει στόχο την ίδια την συγκυβέρνηση με την ακροδεξιά, αλλά να στείλει μήνυμα στον δεύτερο -πιθανότατα το ΠΑΣΟΚ- ότι αν υπάρχουν βιώσιμες κυβερνητικές λύσεις και από την άλλη πλευρά, με στόχο να κάμψει αντιστάσεις.
Υπ’ αυτό το πρίσμα η επιλογή του Κώστα Τασούλα εντάσσεται στη διαδικασία ενεργητικού επανασχεδιασμού του πολιτικού χάρτη, με στόχο να ανταποκρίνεται στις νέες πολιτικές ρίμες που δημιουργεί η εκλογή Τραμπ και οι ανακατατάξεις στην Ευρώπη. Η πολιτική θέση της ΝΔ θα παραμείνει “εμαφρόδιτη” αλλά το πρόσημο πλέον έχει αλλάξει, από κεντροδεξιό σε καθαρά δεξιό και η τάση από προοδευτική σε συντηρητική.
Για τη δυναμική αυτή άλλωστε ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε προϊδεάσει, όταν μίλησε για τον φασισμό της woke ατζέντας στην οποία ενέταξε και τα δικαιώματα των γυναικών, λίγο μετά την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ. Πλέον, οι περισσότερες κινήσεις του Έλληνα πρωθυπουργού εντάσσονται στο πλαίσιο εδραίωσης διαύλων επικοινωνίας με τον Λευκό Οίκο, ο οποίος και μέσω των πρέσβεων που ανακοίνωσε ότι θα διορίσει σε Ελλάδα και Τουρκία θα ασκεί την εποπτεία της περιοχής, αντί του State Department.
Οι εξηγήσεις που δίνει το Μαξίμου
Επισήμως, το Μαξίμου, προωθεί ένα ουσιωδώς διαφορετικό πολιτικό αφήγημα, στο οποίο υποτιμά το φόβο της ακροδεξιάς, την σημασία του γεωπολιτικού παράγοντα και δεν αναγνωρίζει την αποδυνάμωση το Κυριάκου Μητσοτάκη.
Σύμφωνα με τις διαρροές στα media η επιλογή του Κώστα Τασούλα αποτέλεσε προϊόν τεσσάρων παραγόντων:
- Αρχικά, επισημαίνεται ότι οι λόγοι που υποστήριξαν το 2020 την επιλογή της Κατερίνας Σακελλαροπούλου έχουν εκλείψει γιατί… εκπληρώθηκαν. Ταυτόχρονα, ο Κώστας Τασούλας έχει διαφορετικό ειδικό βάρος που μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στην αντιμετώπιση των γεωπολιτικών προκλήσεων (σσ ελληνοτουρκικά).
- Παράλληλα, επισημαίνεται ότι η επιλογή Τασούλα ανακόπτει την άνοδο του αντισυστημισμού, καθώς μία επιλογή από το Κέντρο θα έκανε τα δεξιά κόμματα να μιλάνε για υπόγειες συνεργασίες και προθέρμανση συγκυβέρνησης.
- Επίσης, αποτελεί μία επιλογή που ικανοποιεί δεόντως τη βάση της Νέας Δημοκρατίας. Το ερώτημα «πόσο ακόμα ΠΑΣΟΚ;» ήταν πανταχού παρόν το τελευταίο διάστημα, και με αυτόν τον τρόπο ο κ. Μητσοτάκης έδειξε πως αντιλαμβάνεται τη βάση του κόμματος, ενισχύοντας περαιτέρω τη συνοχή του κόμματος.
- Τέλος, από τη στιγμή που ο πρωθυπουργός προτείνει μία και μόνο θητεία για κάθε Πρόεδρο της Δημοκρατίας, θα ήταν αντιφατικό να ανανεώσει τη θητεία τής νυν Προέδρου.
