Μήνυμα στα κόμματα να κρατήσουν επίπεδο στην προεκλογική αντιπαράθεση και να χαράξουν απαράβατες κόκκινες γραμμές πολιτικής συμπεριφοράς, ώστε να μην καούν οι γέφυρες και να διατηρηθεί το μίνιμουμ πολιτικής συνεννόησης στέλνει με άρθρο του ο διευθυντής της “Καθημερινής” Αλέξης Παπαχελάς.
Συγκεκριμένους αποδέκτες, κυρίως στα μείζονα κόμματα και πολιτικούς σχηματισμούς. έχει το άρθρο-παρέμβαση του Αλέξη Παπαχελά στην “Καθημερινή”. Το ύφος του αρθρογράφου είναι γνωστό και πάντα επαρκώς αλλά όχι εντελώς κρυπτογραφημένο.
Αυτή τη φορά όμως, το άρθρο του Αλέξη Παπαχελά, επιβεβαιώνει την διάχυτη αίσθηση έναρξης της προεκλογικής περιόδου -αν δεν την σηματοδοτεί-.
Είναι, λοιπόν, σημαντικό να μην περνάμε μερικές κόκκινες γραμμές, να μιλούν κυβέρνηση και αντιπολίτευση, να ξέρουμε πως αν χρειαστεί μπορούμε να καθίσουμε στο ίδιο τραπέζι και να συνεννοηθούμε.
Ο διευθυντής της “Καθημερινής” στο άρθρο του με τίτλο 100 χρόνια πριν, επιχειρεί μια ευσύνοπτη αναδρομή στις συνθήκες και την ψυχολογία που τροφοδοτούν τον εθνικό διχασμό. Διαπιστώνει μάλιστα ότι το DNA δεν έχει αμβλυνθεί τόσο ώστε να έχει αλλάξει η ευκολία με την οποία πυροδοτούνται ακραίες συμπεριφορές που οδηγούν σε κοινωνικές ρηγματώσεις. Μάλιστα, ο αρθρογράφως δεν παραλείπει να επισημάνει την επιρροή της κουλτούρας των social media στην εκφορά πολιτικού λόγου, λέγοντας:
Η ηγεμονία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης μας σπρώχνει, όμως, πολλές φορές στην «καφρίλα», στον αχαλίνωτο διχασμό.
Να διασφαλιστεί η πολιτική συνεννόηση
Το μήνυμα που στέλνει όμως είναι στην κατακλείδα του άρθρου, όπου υπογραμμίζει:
Οσοι συμμετέχουμε, όμως, στον δημόσιο διάλογο σε αυτόν τον τόπο έχουμε μία υποχρέωση, στο τέλος της ημέρας να σκεπτόμαστε τη χώρα και την επομένη έπειτα από έναν «καβγά». Η καταστροφή κάθε γέφυρας και το μπάχαλο είναι εύκολα. Το να μαζέψεις τα κομμάτια την επόμενη ημέρα δεν είναι. Είναι, λοιπόν, σημαντικό να μην περνάμε μερικές κόκκινες γραμμές, να μιλούν κυβέρνηση και αντιπολίτευση, να ξέρουμε πως αν χρειαστεί μπορούμε να καθίσουμε στο ίδιο τραπέζι και να συνεννοηθούμε.
Εκτός από τα προφανή μηνύματα αναγκαιότητας για τη διάσωση του πολιτικού διαλόγου και τη βελτίωση του επιπέδου πολιτικής αντιπαράθεσης, η ο Αλέξης Παπαχελάς αναφέρεται στο “ίδιο τραπέζι”, η διατύπωση αυτή επιδέχεται πολλών ερμηνειών, οι οποίες ωστόσο θα εξέτρεπαν από το μείζον ζήτημα της παρέμβασης, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση.
Ανεξαρτήτως ερμηνειών, η προσέγγιση του Αλέξη Παπαχελά, εφόσον υιοθετηθεί, οδηγεί σε αποκλιμάκωση του πολιτικού ρίσκου, καθώς διευκολύνει τις διακομματικές επικοινωνίες και συμβάλλει στη διαμόρφωση ενιαίας “αντιπυρικής” ζώνης που θα διασφαλίσει τη συνέχεια του κράτους σε διεθνές επίπεδο, βελτιώνοντας έτσι τις προοπτικές και για τα εθνικά θέματα.
