Με τις κοινωνικές αντιδράσεις στην Ελλάδα να κυριαρχούν στην ατζέντα αναγκάζοντας τα κόμματα να προσαρμοστούν έως και να υποταχθούν σε αυτές, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, εμμένει στον αρχικό σχεδιασμό για συνάντηση με τον ομόλογό του, της πΓΔΜ, Ζόραν Ζάεφ, στο Νταβός, στο περιθώριο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ.
Η συνάντηση Τσίπρα-Ζάεφ στο Νταβός έρχεται μετά το ογκώδες συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη και από την προσπάθεια του πρέσβη της πΓΔΜ, Ναουμόφσκι, να απαξιώσει και να “κάψει” τις δηλώσεις του ειδικού διαπραγματευτή Μάθιου Νίμιτς. Αν σε αυτά προστεθεί και η επίθεση που δέχθηκε ο Αμερικανός απεσταλμένος του ΟΗΕ από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τότε καθίσταται προφανές ότι συγκεκριμένοι κύκλοι επιθυμούν την εμπλοκή της διαδικασίας στο πλαίσιο του ΟΗΕ.
Υπ αυτό το πρίσμα επιχειρώντας να διαμορφώσουν επαρκείς διαύλους επικοινωνίας οι υπουργοί Εξωτερικών, Νίκος Κοτζιάς και Νίκολα Ντιμιτρόφ έχουν επίσης αναλάβει πρωτοβουλίες σε διμερές επίπεδο με διαδικασία παράλληλη με αυτή του ΟΗΕ, ώστε να έχουν τη δυνατότητα αποσυμφόρησης και διασφάλισης της αξιοπιστίας.
Από το Μέγαρο Μαξίμου, επισημαίνουν ότι ο πρωθυπουργός είναι αποφασισμένος να συνεχίσει, τηρώντας ευλαβικά το χρονοδιάγραμμα ωρίμανσης του θέματος. Σε αυτή τη φάση, παρά την αξιακή αναβάθμιση του πολιτικού κόστους ως παράγοντα της αξίωσης, ο Αλέξης Τσίπρας, επιλέγει να μην ασχοληθεί με το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό, περιμένοντας να ανοίξουν άλλα χαρτιά και να τοποθετηθεί, εκ καιρώ, καθώς έχει την πολυτέλεια του χρόνου.
Ιδιαίτερης προσοχής χρήζει και η παρέμβαση, μέσω διαρροών, του Κώστα Καραμανλή, πρωτεργάτη του συμβιβασμού του Βουκουρεστίου το 2008, ότι «ποτέ δεν συμφώνησε στην χρήση σύνθετης ονομασίας με χρήση του «Μακεδονία». Και, προφανώς, πρόκειται περί στρεψοδικίας. Συμφώνησε στην «σύνθετη ονομασία», που εκ των πραγμάτων αποδέχεται την χρήση «Μακεδονία», αλλιώς, αν η γειτονική χώρα επρόκειτο να ονομασθεί, λ.χ, «Πετονία», δεν θα υπήρχε ανάγκη σύνθετου επιθετικού προσδιορισμού…
Πολιτικά ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να διαθέτει πλεονέκτημα, καθώς οι πιέσεις εταίρων και συμμάχων εντείνονται, όχι μόνο ως προς την κυβέρνηση αλλά και στην αντιπολίτευση, η οποία καλείται να τοποθετηθεί γεωπολιτικά και όχι μόνο πολιτικά απέναντι στους ψηφοφόρους της, με την κυβέρνηση να έχει διακηρυγμένη θέση την επίλυση του προβλήματος.
